Afgelopen dinsdag was een leefstijl dag. Eerst had ik een gesprek bij het leefstijlloket van het JBZ en ’s avonds nam ik deel aan een webinar van https://annscoaching.nl/ die o.a. de gecombineerde leefstijl interventie begeleidt, maar nu vooral aandacht gaf aan “fundament met Ann”.
Degenen die mij al wat langer kennen, weten dat ik worstel met overgewicht. In mijn burnout (2006) woog ik ongeveer 130kg, wat ik met hulp van m.n. de praktijkondersteuner heb terug weten te brengen naar ongeveer het gewicht dat ik nu (weer) heb. Afgelopen jaren heb ik 2 intensieve emotioneel overeten trajecten gevolgd, beiden met het uiterlijke resultaat van net onder de 100 kg. Wat een overwinning! Maar je voelt ‘m wellicht al… het gewicht kwam weer terug. En ja hoor, elk pondje komt door het mondje… en door minder bewegen.
Tegelijk voel ik al langer – en Annoesjka legde dat erg mooi uit – dat als ik goed in mijn vel zit, dat eten en bewegen helemaal niet zo’n probleem is. Sterker nog: ik hou van groente (ok… tot het punt dat eerdere begeleiders verbaasd waren dat k zelfs daarop kon overeten) en van bewegen. Maar in de hektiek is dat lastig. Als er meer verwacht wordt, stress bij komt kijken en ik me domweg in basis niet veilig voel. Ook dat legde Annoesjka mooi uit in haar webinar, door de koppeling te maken met het brein en wat verschillende delen nodig hebben om te kunnen functioneren en waar ze naar streven.
Natuurlijk zit dat veilig voelen vooral in mezelf, en daar heb ik afgelopen jaren hard aan gewerkt. Binnen sessies voor anderen lukt het me prima mezelf een veilige bedding te geven, naast dat ik dat hen geef. Maar ja… dat is een afgebakende periode, waarop je je kan voorbereiden en waarin het doel van het samenzijn duidelijk is. De verdieping voor mezelf, levert duidelijk input in de basis voor de ander.
Maar ja, dat is nog iets anders dan het in “het volle leven” doen…. In dat volle leven speelt stigma een rol: zowel vanuit mezelf, als daarbuiten. En dan heb ik het niet zozeer over mensen in mijn directe omgeving. Die hebben vaak niet zo door hoe zwaar ik ben. Het is meer de berichtgeving in kranten en op het journaal. Het grote probleem van obesitas. Dat is het officiële label wat ik draag, of specifieker: morbide obesitas. Ik weet niet wat dat met jou doet, zo’n label, maar met mij niet veel goeds.
De aanmoediging om wat aan je overgewicht te doen op de sites die de (door de zorgverzekeraar in het basispakket vergoedde) gecombineerde leefstijl interventie (GLI) aanprijzen, doen me ook niet veel goed. Ook daar mis ik de compassie die mijn innerlijk kind nodig heeft, naast iemand die me confronteert met de bullshit die ik mezelf vertel. Want ja, die is er natuurlijk ook 🫣
Afgelopen jaar heb ik de cursussen “herstellen doe je zelf” en “maak werk van eigen ervaring” bij stichting door en voor gevolgd. Naast in eerdere trajecten, heb ik hier serieuze stappen gezet in zelfacceptatie. In mijn ogen een hele belangrijke sleutel naar gezond zijn. Want dat dik zijn biedt ook wat en dat moet ik bereid zijn los te laten, wil ik afvallen.
Donderdag heb ik een gesprek gehad met Annoesjka, waarin ik besloten heb weer een stuk dieper in de spiegel te gaan kijken. Ik vind het superspannend en merk dat ik er klaar voor ben echt de verantwoordelijkheid voor mijn fysieke, emotionele en mentale welzijn te nemen.