Pasen raakt me, of preciezer de goede week t/m pasen. Het is één van de grote rites van onze tijd, zoals de mysteriën van Eleusis (Persephone/ Demeter) in die tijd.
Wat me raakt is, klikt na jaren nu eindelijk. Het gaat over de lijdensweg van het mens zijn. Hoe we elk ons eigen kruis dragen. Wat we kunnen doorzien en invloed op hebben in de keuze die we maken hoe we hiermee omgaan. Genageld aan het kruis en lijden of bevrijd van onze lasten door de gehechtheid los te laten en als het ware te sterven. En hoe na het sterven, het lichtwezen of kind van de bron overblijft.
Het gaat over het zijn van lichaam en geest, over diepe verbondenheid met beiden. De kracht, het uithoudingsvermogen en de wijsheid van het lichaam. Het lichaam dat ook grenzen kent, waar de geest oneindig groot is en verbonden met het al.
Uniek i
s het verhaal van Jezus niet. Wel krachtig doordat vele mensen over de gehele wereld in deze tijd dit verhaal vieren en als ritme gebruiken in hun leven.
Dit jaar raakt het mij, nu ik opnieuw afscheid neem van de universiteit als werkgever. De afdaling die ik maak in onderzoeken wat ik meeneem en achter me laat. Zo ook in mijn herstel: wat zijn patronen die lijden veroorzaken? Waarin spreekt mijn authentieke zijn, hoe breng ik mijn talenten de wereld in en wat is geen van beiden en hoort “gewoon” bij mens zijn?
Dit jaar fietste ik een eerste etappe naar Santiago, vanaf Den Bosch naar Maastricht waar ik nog een rondje fietste om Brigida gedag te zeggen.