Morgen word ik 50. Oude tradities eren de moeder de nacht voorafgaand aan de geboorte van het kind. In navolging hiervan vandaag over mij: mijn moeder.
Haar motto’s zijn “ik leef” en “de zin van het leven, is zin in het leven”. Beiden zijn heel duidelijk voelbaar na het overlijden van mijn vader. Hoewel ze hem enorm mist, laat ze zich daardoor niet tegenhouden.
Ook toen ze niet meer mocht rijden omdat ze niet genoeg meer zag op mijn 15e, zat ze niet bij de pakken neer. Hoewel ze autorijden heel fijn vond, was het nu de het OV. Later reed mijn vader vaak, ook al hoefde veel dingen van hem niet zo nodig. Na zijn overlijden werd het een geleidestok. Niet zozeer om te helpen “zien”, maar vooral om zichtbaar te maken dat ze slechtziend is wat je anders vrijwel niet aan haar merkt. Naast fotograferen (geen idee hoe ze het doet) is ze creatief met klei. Echt genieten van de verhalen van de slechtziende dagbesteding, waar ze helemaal in haar element is tussen andere veerkrachtige mensen.
Mam en ik gaan niet altijd soepel (zoals ik met wel mer mensen heb). Ze is echter altijd bereid te luisteren en in de spiegel te kijken. Na mijn burnout kon ik echt het gesprek aan over vroeger, wat zich verdiepte in de tijd van mijn therapie op emotioneel overeten en in de reis naar mijn Reiki masterschap.
Mam en ik kunnen schuren en knallen. Inmiddels weten we echter dat dit zorgt voor verdieping, en ben ik niet meer jaloers op haar rustigere relatie met mijn broer en domweg heel blij met onze relatie!