“Wie ben ik om te zeggen dat God* haar werk niet goed heeft gedaan?”
Mensen die mij al langer volgen (en/of persoonlijk kennen) weten dat “ik ben niet goed genoeg” één van mijn persoonlijk favoriete belemmerende overtuigingen is. Inmiddels weet ik gelukkig dat deze gedachte bullshit is en weinig van doen heeft met wat ik aan het doen ben, maar meer hoe spannend ik het vind.
Sinds een halfjaar volg ik een programma waarin God* een grote rol speelt. *God wordt uitgelegd als een macht groter dan onszelf. Graag leg ik dit uit als originele levenskracht, waaruit al het leven is ontstaan en ontstaat. Deze kracht heeft zelf geen vorm, waardoor het ons nodig heeft handen en voeten te geven aan de kracht. Elk op onze eigen, unieke manier. Vanuit onze eigen vorm. Elke uitdrukking van deze levenskracht voegt iets toe aan het geheel. Dus ook ik.
Dat ik (of jij) niet goed genoeg is, past gewoonweg niet in mijn beliefsystem. Ik hoef geen oordeel meer te hebben over de overtuiging niet goed genoeg te zijn. Ik kan het zien als een deel van mij dat liefde nodig heeft, en een veilige bedding.