“Och jeetje, daar ga ik weer”. Van alle principes is dit toch wel degene die me het meest raakt. Elke keer weer merk ik hoe hard we over onszelf oordelen en in het verlengde over anderen.
Een zijstapje: zie je dat als je met 1 vinger wijst naar de ander, er 3 naar jezelf wijzen? Oftewel: vaak zijn we nog veel harder naar onszelf dan naar de ander.
Nog een zijstapje: wat één van de dingen is waardoor ik merk dat ik geraakt word, is dat ik in mijn hoofd ga zitten. In dit geval googlen op wat compassie nou eigenlijk precies is. Heel mooi als theoretische basis voor een workshop, maar niet echt nodig voor een blog. Oftewel “och jeetje, daar ga ik weer”.
Dit typend realiseer ik me dat dit zinnetje ook hard kan overkomen. Straffend! Zo klinkt het gelukkig niet in mijn hoofd (nu!). Ik zie het signaal en voel dat het anders mag, dat ik het anders wil.
Vandaag is een goede dag voor compassie omdat ik zie hoeveel ik geleerd heb op dit vlak. Eerder vandaag sprak ik Loekie, een dierbare vriendin die al bijna 30 jaar in mijn leven is. Nou om eerlijk te zijn, ook wel eens een paar jaar niet. Toen konden we de verbinding niet vinden in onze gekwetstheid, nu wel! Nu durven we uit te reiken, uit te spreken, te delen hoeveel pijn iets doet én hoeveel we van de ander houden. Nu kunnen we ruimte maken om het lijden te zien van de ander, voelen wat we daarin voor de ander kunnen beteken en zelf nodig hebben.
Foto door Iris: vanwege de hitte ben ik in de kelder mijn online bespreking gaan doen.